اجبار

واقعا گاهی تو زندگی به یه جایی می رسی که درست روبروی یک دیوار ایستادی و هیچ راهی نیست جز صبر و صبر و صبر

خیلی تلاش می کنم که به قسمتهای مثبت زندگیم نگاه کنم

ولی این دیوار بزرگ و سیاه و مخوف بدجور جلومو گرفته

هم جلوی چشمم و هم جلوی قلبم

خیلی تنهام

خیلی خیلی زیاد

گاهی واقعا بدن نیاز به لمس و تکیه کردن داره

گاهی واقعا نیاز داری که عقلتو بزاری کنار و با احساست زندگی کنی

گاهی دلت می خواد به جای بالش و پتو ...بدن یک انسان که هر شب کنارش می خوابی لمس کنی.....

گاهی با خودت می گی شاید دنیا تغییر کرد

شاید صبوری من دیوارو خجالت داد

شاید حس قوی تغییر درون تو....اونم تغییر بده

شاید و شاید و شاید

و من چقدر می تونم احمق باشم....چقدر ساده و فراموشکار

خیلی خستم

خسته

خدایا کمکم کن

جز تو کسی نیست که درک کنه

لحظه ها و روزهای منو

امروز دوباره یادآوری کلی روزهایی که انداخته بودم جایی دور که هرگز یادم نیاد.....دوباره یادم اومد...

بعد از مدتها خودم خواستم و خودم با تمام احساس رفتم سراغش

نمی دونم آخرین بار کی این اتفاق افتاده بود....واقعا یادم نیست

ولی امروز صبح خودم با همون حس و حالی که گفتم ....اینکه شاید معجزه ای باشه.....شاید من بی توجه بودم.....شاید من باید دیوار رو هُل بدم و هزار ان شاید دیگه رفتم سراغ همسرم...

ولی تنها چیزی که نصیبم شد بازم مثل همیشه بود.....توهین و فحش و تحقیر و کمی هم چاشنی بدقلقی به نوعی رفتار روانپریش شبیه کتک زدن یا فشار دادن بدنم به شکلی که همه جام هنوزم درد می کنه.....تازه بعدش هم برای اینکه بتونم برم سر کارم ازش معذرت خواهی کردم بابت اینکه مثل همیشه من زن خوبی نیستم.....زن گرمی نیستم....بلد نیستم که تحریکش کنم و هزارتا چیز دیگه که همیشه می گه و ......

موقع رفتن بهم گفت ازت راضی نیستم

هم بدن خوبی داری...هم قیافه ی خوبی داری....ولی بلد نیستی که چطور با من رفتار کنی و این خوب بودنت مفت نمی ارزه!!!!!

تمام وجودم خالی شد!!!!!

البته بارها و بارها وبارها بهم می گه که خوب نیستم

ولی نمی دونم چرا برام عادی نمی شه!!!!

همین الانم که دارم می نویسم

دارم زار زار گریه می کنم.....

فقط می تونم اینو بگم که خیلی فوق العاده تلخ و دردناکه و امیدوارم هیچ کس این طعم تلخ و ناگوار رو نچشه!!!!